JACK RUSSELL TERRIER

Jedna z ras psów należąca do grupy terierów w sekcji teriery krótkonożne.

RYS HISTORYCZNY

Charakteryzują się odwagą, przydatną w poszukiwaniu zwierząt, które można wypłoszyć z nor. Zacięte w polowaniu, szczególnie w grupie (potrafią nawet powalić dzika). W Irlandii często używane na wsi do tępienia szczurów i pilnowania obejścia (są bardzo czujne). Właśnie w Irlandii rozgrywane są co roku zawody Jack Russeli w łapaniu szczurów w stodołach.

Pies ten słynie z przyjaznego usposobienia w stosunku do ludzi. Niestety bywa nieusłuchany. po Kiedy dostaje jakieś zadanie, realizuje je z zapalczywością. Atrakcją jest dla niego pościg za szybko poruszającym się celem. Najlepiej małą piłka lub freesbee.
Niestety piesek nie nadaje się do trzymania go z innymi zwierzętami (głównie psami), ponieważ potrafi być w stosunku do nich agresywny. Jego utrzymanie jest dość proste, jedynie trzeba wiedzieć, że mocno gubi sierść.
Właściciel domów z grodem musza jednak pamiętać, iż rasa ta ma w genach prowadzenie "robót ziemnych". Dlatego jeśli nie chcesz aby Twój ogród wyglądał jak krajobraz księżycowy musisz przedsięwziąć odpowiednie kroki ochraniający Twoje rabaty kwiatowe. Ze względu na niewielkie gabaryty nie można mówić o charakterze obronnym tego psa, jednakże swoim intensywnym szczekaniem potrafi skutecznie odstraszyć nieproszonego gościa.
Nadaje się do dla rodzin posiadających starsze dzieci :)

CHICHUACHUA

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów do towarzystwa, zaklasyfikowana do sekcji Chihuahua. Istnieją dwie odmiany tej rasy: chihuahua krótkowłosy i chihuahua długowłosy.



Rasa ta swą popularność zyskała głównie wśród gwiazd. Znana jest m.in. z filmu Legalna Blondynka.

HISTORIA RASY

Rasa ta to potomkowie starożytnych, podobnych, ale nieco większych psów żyjących na dworach azteckich władców, znanych jako Techichi. Najstarsza rasa w Ameryce Północnej. Nazwa tej rasy psów pochodzi od miejscowości i stanu w Meksyku.
Odważne, inteligentne, nieco nerwowe; potrafią być uparte i wesołe. Przywiązują się do jednego właściciela, tolerancyjne wobec innych zwierząt w domu. Nie nadają się do pozostawienia bez nadzoru z małymi dziećmi. Zazwyczaj nie są szkolone, co jest błędem - jako chętny i pojętny uczeń chihuahua bardzo dobrze sprawdza się w szkoleniu, sprawiającym mu dużą przyjemność.

Choroby:
•Rozszczep podniebienia
•Wodogłowie
•Zwichnięcia rzepki
•Wady serca

Jest to piesek typowo do towarzystwa, ale nie toleruje ludzi których nie zna:)

PEKIŃCZYK

Pekińczyki były bardzo popularne w Polsce w czasach przedwojennych. Aktualnie ich popularność ponownie wzrosła ;]

RYS HISTORYCZNY
Pekińczyki zostały wyhodowane w Mandżurii. Rasa ta do połowy XIX wieku znana była wyłącznie w Chinach. W Europie pojawiła się ok. 1860 roku, kiedy oddziały brytyjskie zdobyły Pałac Letni w Pekinie podczas drugiej wojny opiumowej. Strażnikom cesarskim nakazano zabić wszystkie pekińczyki, by nie wpadły w ręce Brytyjczyków, pięć sztuk jednak ocalało i trafiły one do Anglii. Jednego z nich podarowano królowej Wiktorii, która ochrzciła go imieniem Looty (Łup). Pierwszego przedstawiciela tej rasy pokazano w Wielkiej Brytanii w 1893 r. W roku 1900 z królewskiej hodowli angielskiej psy te przekazano do Niemiec i Holandii,atakże do Ameryki.

Jak głosi legenda, psy te towarzyszyły Buddzie i w razie niebezpieczeństwa zamieniały się w lwy. Uważany za ucieleśnienie legendarnego pieska "Fu", który odpędzał złe duchy, pekińczyk czczony był przez Chińczyków jako półbóstwo - ludzie musieli składać mu pokłony, jego kradzież kara była śmiercią, a kiedy umierał cesarz w ofierze składano również jego pekińczyki, tak by również w życiu pozagrobowym mogły chronić zmarłego władcę. Przez wiele wieków rasa była trzymana i hodowana wyłącznie w cesarskim pałacu

Pekińczyki są psami niezależnymi i nieufnymi wobec obcych, choć są swojemu opiekunowi wiernie oddane. Lubią spokój i raczej nie nadają się dla hałaśliwych i energicznych dzieci. W kontaktach z większymi psami, zaatakowane, potrafią walczyć w swej obronie, zaliczane są do psów odważnych i walecznych.

Piesek potrzebuje dużej pielęgnacji ( należy go regularnie czesać), ponieważ bardzo linieje. Pekińczyk nie potrzebuje dużo ruchu więc nadaje się dla ludzi starszych i leniwych :)

Choroby:
•wypadanie gałki ocznej
•owrzodzenie rogówki
•wady rozwojowe serca i naczyń krwionośnych
•rozszczep podniebienia
•trudności z oddychaniem

SZNAUCER MINIATUROWY

HISTORIA RASY

Sznaucer miniaturowy pochodzi od małych psów o szorstkim owłosieniu, używanych do stróżowania przy gospodarstwach wiejskich południowych Niemiec i Szwajcarii już w XIX wieku. Wtedy jeszcze pies ten określany był jako szorstkowłosy pinczer karłowaty. Odznaczały się one dużą odwagą, czujnością i skutecznościa w tępieniu gryzoni. Początowo sznaucery miniaturowe i affenpinczery traktowane były jako jedna rasa. Jednak affenpinczer posiada cechy psa karłowatego, a sznaucer miniaturowy nie powinien ich mieć. Na jednej z wystaw kynolog Josef Berta odnalazł pewnego sznaucera miniaturowego i to właśnie on przyczynił się do oddzielenia tych ras.

Sznaucer miniaturowy ma charakter sznaucera średniego z piętnem temperamentu i zachowania małego psa. Mimo swojej wielkości, należy go traktować tak jak jego większych pobratymców. Psy tej rasy bardzo mocno przywiązują się do swojego właściciela. Inteligencja, pewność siebie, wytrwałość i czujna uwaga, czynią z niego doskonałego psa do towarzystwa i psa stróżującego. Może przebywać w ciasnych mieszkaniach.
Codzienna pielęgnacja nie należy do ciężkich, ponieważ należy tylko czesać brodę i łapy oraz umyć po jedzeniu brodę z wąsami.

Choroby:
•Choroby nerek
•Jaskra
•Problemy skórne

TE PSY NIE GUBIĄ WŁOSÓW. Należy jednak systematycznie chodzić z nimi do fryzjera (przynajmniej trzy razy w roku).
Polecam tą rasę ludziom inteligentnym, spokojnym i takim, którzy potrafią zrozumieć psa.

LABRADOR RETRIEVER

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących.

RYS HISTORYCZNY

Podobnie jak nowofundland i landseer rasa pochodzi ze wschodnich wybrzeży Kanady; w XVIII wieku była wykorzystywana przez rybaków do pracy na kutrach (psy pomagały przy wyciąganiu sieci, aportowaniu przedmiotów, a nawet ratowaniu tonących); do Europy pierwsze psy tej rasy sprowadził w 1820 lord Malmesbury, który razem z synem rozpoczął ich hodowlę w Wielkiej Brytanii.
Labradory są przyjacielskie, posłuszne i łatwe do wyszkolenia - ze względu na swe cechy psy tej rasy często są wykorzystywane w roli przewodników niepełnosprawnych i psów policyjnych (do tropienia i do wyszukiwania narkotyków) oraz w kynoterapii. Bardzo wesoły i żywiołowy, lubi zabawy także z innymi psami. Potrzebuje tresury, by nie był uciążliwy dla innych. Wytrzymały, aktywny i silny, często próbuje dominować. Przywiązują się do swoich opiekunów.
Trzeba zapewnić mu odpowiednią do jego potrzeb dawkę codziennego ruchu (min.3 godziny dziennie).

Choroby:
•Odklejanie siatkówki
•Zapalenia uszu
•Katarakta
•Stopniowe zanikanie siatkówki

Jest to stanowczo pies rodzinny, nadaje się dla ludzi którzy lubią duże psy :)

PAPILLON

HISTORIA
Rasa znana już w średniowieczu, występowała na dworach hiszpańskich zabawiając damy dworu; popularne w większości dworów szlacheckich w Europie; jako przywilej szlachty była w znacznej części zniszczona za czasów Rewolucji Francuskiej; obecny Papillon ze stojącymi uszami wywodzi się od ok. XIX w. w prostej linii z Phalene (z fr. ćma), rasy o zwisających uszach.

Papillon jest psem do towarzystwa, może pełnić funkcję stróża, dobrze znosi warunki miejskie. Rasa nadaje się do psiego sportu agility.
Psy tej rasy są wesołe, pełne temperamentu, łatwe do prowadzenia, nie są szczekliwe. Papillon jest inteligentny, przyjacielski i pewny siebie. Bardzo przywiązuje się do właściciela. Wobec obcych jest powściągliwy, czasem bywa nieufny lecz dobra socjalizacja może wykluczyć takie zachowanie.
Włos jest łatwy w pielęgnacji, wystarczy 1-2 razy w tygodniu wyczesać psa, za pomocą gęstej metalowej szczotki i grzebienia.
Choroby:
•wypadanie rzepki kolanowej
•postępujący zanik siatkówki
•skłonności do łamania kości

Zależnie od kategorii wagowej papillon nadaje się do różnych rodzin. Miniatura wymaga pana na wyłączność, natomiast piesek o wadze dochodzącej do 4 kg doskonale nada się dla rodziny z dziećmi. Jest łagodny, pełen życia i chęci do zabawy, nigdy nie gryzie. Nie jest też nadmiernie nerwowy, zazdrosny czy humorzasty. Nie ciągnie na smyczy i nie trzeba krzyczeć, by był posłuszny, dlatego dzieci będą się nim zajmowały z przyjemnością. To właśnie dzieci trzeba nauczyć, aby traktowały papillona łagodnie :)

DALMATYŃCZYK

Rasa zyskała szczególną popularność dzięki disneyowskiej produkcji 101 dalmatyńczyków i filmowi aktorskiemu o tym samym tytule oraz jego kontynuacjom.

RYS HISTORYCZNY
Psy te w średniowiecznej Dalmacji wykorzystywane były jako gończe, a później, w XVII wieku jako obronne. W XVIII wieku sprowadzone do Wielkiej Brytanii. Zanim jednak dotarły do Anglii, odbyły długą podróż poprzez kraje basenu Morza Śródziemnego, gdzie trafiły z Dalmacji pod nazwą wyżły regusańskie lub legawce dalmatyńskie, a następnie z Francji jako psy galicyjskie dotarły na Wyspy Brytyjskie.
Dalmatyńczyk jest hodowany przede wszystkim jako pies rodzinny i do towarzystwa. Wykazuje wysoki stopień przywiązania do członków rodziny, dobrze czuje się w towarzystwie dzieci. Jego rozliczne talenty pozwalają jednak na wykorzystywanie go także w innych celach – w USA w służbach celnych, we Francji zaś do… poszukiwania trufli.
Sporą uciążliwością może być linienie, które u tej rasy trwa praktycznie przez cały rok. Z tego względu należy systematycznie wyczesywać psa.
Dalmatyńczyk uwielbia ruch i przestrzeń, jest bardzo wytrzymały. Chętnie towarzyszy biegaczowi, rowerzyście czy jeźdźcowi.

CHOROBY
•Głuchota
•Uczulenia
•Piasek nerkowy
•Kamienie nerkowe

Pies, który nawet posiada niepożądane cechy charakteru, ale jest umiejętnie prowadzony i wychowywany od szczenięcia, da swojemu właścicielowi ogromną porcję przyjemności i radości w życiu. Proszę pamiętać, że nie jest to rasa dla ludzi mało ruchliwych i niekonsekwentnych. Z dalmatyńczykiem musimy nie tylko rozmawiać i biegać na długie spacery, ale też nie zostawiać go samego w domu na 8 czy 10 godzin.