LABRADOR RETRIEVER

Jedna z ras psów, należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych, zaklasyfikowana do sekcji psów aportujących.

RYS HISTORYCZNY

Podobnie jak nowofundland i landseer rasa pochodzi ze wschodnich wybrzeży Kanady; w XVIII wieku była wykorzystywana przez rybaków do pracy na kutrach (psy pomagały przy wyciąganiu sieci, aportowaniu przedmiotów, a nawet ratowaniu tonących); do Europy pierwsze psy tej rasy sprowadził w 1820 lord Malmesbury, który razem z synem rozpoczął ich hodowlę w Wielkiej Brytanii.
Labradory są przyjacielskie, posłuszne i łatwe do wyszkolenia - ze względu na swe cechy psy tej rasy często są wykorzystywane w roli przewodników niepełnosprawnych i psów policyjnych (do tropienia i do wyszukiwania narkotyków) oraz w kynoterapii. Bardzo wesoły i żywiołowy, lubi zabawy także z innymi psami. Potrzebuje tresury, by nie był uciążliwy dla innych. Wytrzymały, aktywny i silny, często próbuje dominować. Przywiązują się do swoich opiekunów.
Trzeba zapewnić mu odpowiednią do jego potrzeb dawkę codziennego ruchu (min.3 godziny dziennie).

Choroby:
•Odklejanie siatkówki
•Zapalenia uszu
•Katarakta
•Stopniowe zanikanie siatkówki

Jest to stanowczo pies rodzinny, nadaje się dla ludzi którzy lubią duże psy :)

PAPILLON

HISTORIA
Rasa znana już w średniowieczu, występowała na dworach hiszpańskich zabawiając damy dworu; popularne w większości dworów szlacheckich w Europie; jako przywilej szlachty była w znacznej części zniszczona za czasów Rewolucji Francuskiej; obecny Papillon ze stojącymi uszami wywodzi się od ok. XIX w. w prostej linii z Phalene (z fr. ćma), rasy o zwisających uszach.

Papillon jest psem do towarzystwa, może pełnić funkcję stróża, dobrze znosi warunki miejskie. Rasa nadaje się do psiego sportu agility.
Psy tej rasy są wesołe, pełne temperamentu, łatwe do prowadzenia, nie są szczekliwe. Papillon jest inteligentny, przyjacielski i pewny siebie. Bardzo przywiązuje się do właściciela. Wobec obcych jest powściągliwy, czasem bywa nieufny lecz dobra socjalizacja może wykluczyć takie zachowanie.
Włos jest łatwy w pielęgnacji, wystarczy 1-2 razy w tygodniu wyczesać psa, za pomocą gęstej metalowej szczotki i grzebienia.
Choroby:
•wypadanie rzepki kolanowej
•postępujący zanik siatkówki
•skłonności do łamania kości

Zależnie od kategorii wagowej papillon nadaje się do różnych rodzin. Miniatura wymaga pana na wyłączność, natomiast piesek o wadze dochodzącej do 4 kg doskonale nada się dla rodziny z dziećmi. Jest łagodny, pełen życia i chęci do zabawy, nigdy nie gryzie. Nie jest też nadmiernie nerwowy, zazdrosny czy humorzasty. Nie ciągnie na smyczy i nie trzeba krzyczeć, by był posłuszny, dlatego dzieci będą się nim zajmowały z przyjemnością. To właśnie dzieci trzeba nauczyć, aby traktowały papillona łagodnie :)

DALMATYŃCZYK

Rasa zyskała szczególną popularność dzięki disneyowskiej produkcji 101 dalmatyńczyków i filmowi aktorskiemu o tym samym tytule oraz jego kontynuacjom.

RYS HISTORYCZNY
Psy te w średniowiecznej Dalmacji wykorzystywane były jako gończe, a później, w XVII wieku jako obronne. W XVIII wieku sprowadzone do Wielkiej Brytanii. Zanim jednak dotarły do Anglii, odbyły długą podróż poprzez kraje basenu Morza Śródziemnego, gdzie trafiły z Dalmacji pod nazwą wyżły regusańskie lub legawce dalmatyńskie, a następnie z Francji jako psy galicyjskie dotarły na Wyspy Brytyjskie.
Dalmatyńczyk jest hodowany przede wszystkim jako pies rodzinny i do towarzystwa. Wykazuje wysoki stopień przywiązania do członków rodziny, dobrze czuje się w towarzystwie dzieci. Jego rozliczne talenty pozwalają jednak na wykorzystywanie go także w innych celach – w USA w służbach celnych, we Francji zaś do… poszukiwania trufli.
Sporą uciążliwością może być linienie, które u tej rasy trwa praktycznie przez cały rok. Z tego względu należy systematycznie wyczesywać psa.
Dalmatyńczyk uwielbia ruch i przestrzeń, jest bardzo wytrzymały. Chętnie towarzyszy biegaczowi, rowerzyście czy jeźdźcowi.

CHOROBY
•Głuchota
•Uczulenia
•Piasek nerkowy
•Kamienie nerkowe

Pies, który nawet posiada niepożądane cechy charakteru, ale jest umiejętnie prowadzony i wychowywany od szczenięcia, da swojemu właścicielowi ogromną porcję przyjemności i radości w życiu. Proszę pamiętać, że nie jest to rasa dla ludzi mało ruchliwych i niekonsekwentnych. Z dalmatyńczykiem musimy nie tylko rozmawiać i biegać na długie spacery, ale też nie zostawiać go samego w domu na 8 czy 10 godzin.

OWCZAREK SZKOCKI DŁUGOWŁOSY

Jedna z ras psów należących do psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich).

RYS HISTORYCZNY

Rasa ta jak wskazuje nazwa pochodzi ze Szkocji, gdzie była używana od bardzo dawna. Na drodze wieloletnich krzyżowań i selekcji hodowlanych udało się uzyskać cechy podobne do tych jakie prezentuje obecny wzór rasy. Po raz pierwszy owczarka szkockiego zaprezentowano na oficjalnej wystawie psów rasowych w 1860 roku w Anglii. Psy nosiły wtedy szatę koloru czarnego lub czarno-białego. Na 1871 rok datuje się pojawienie i rozwój popularności śniadego umaszczenia.

Pierwsze owczarki szkockie w Polsce pojawiły się w 1924 roku.
Owczarki szkockie to psy z natury łagodne, życzliwe dla człowieka, nigdy agresywne. Wobec obcych nieufne. Bardzo energiczne, wesołe i skore do zabawy oraz pracy. Lubią dużą przestrzeń i dużo ruchu, ale aklimatyzują się również w mieszkaniach. Towarzyskie, nie mogą długo pozostawać w samotności. Bardzo inteligentne, szybko się uczą ale nie ulegają ślepemu podporządkowaniu. Szczególnie troszczą się o rodzinę opiekuna często traktując jej członków jak członków stada pasterskiego.
Aby pies miał efektowną szatę wystarczy go dokładnie wyczesać raz na tydzień lub dwa. Ze względu na dużą aktywność, konieczne jest zapewnienie odpowiedniej dawki codziennego ruchu.

BERNARDYN DŁUGOWŁOSY

Jedna z ras psów, należąca do sekcji psów molosowatych w typie górskim. Według klasyfikacji FCI podlega próbom pracy.
Największą popularność zyskały po ukazaniu się serii filmów Bethoven.

HISTORIA RASY

Pochodzenie rasy nie jest dokładnie znane, najbardziej prawdopodobną wydaje się hipoteza, iż Rzymianie przyprowadzili ze sobą w Alpy molosy, które w odmiennych warunkach klimatycznych i na skutek krzyżowania z rodzimymi rasami wytworzyły dwa typy psów.

Rasa ta swoją nazwę wzięła od klasztoru na Wielkiej Przełęczy św. Bernarda. Został on założony w 980 r. przez św. Bernarda z Menthon. Dawne kroniki zaginęły lecz wiadomo, że mnisi wyhodowali w XVIII w. bernardyny na przewodników, aby odnajdywały i ratowały ludzi w górach. Pierwotnie bernardyn miał krótką sierść, jednak dzięki krzyżówce z Nowofundlandem powstała odmiana szorstkowłosa.Bernardyny są łagodnymi, wiernymi i przyjacielskimi psami. Znane ze swojej lojalności, spokoju, tolerancji w stosunku do innych zwierząt oraz dzieci. Bardzo skore do zabawy, niezależnie od wieku.Wyróżniają się wysoką inteligencją, dobrze wychowane są bardzo posłuszne. Bardzo przywiązują się do swoich właścicieli - nierzadko stają w ich obronie, gdy grozi im jakiekolwiek niebezpieczeństwo.

Choroby:
•Skręt żołądka-choroba ta przychodzi niespodziewanie, zdrowe zwierze w przeciągu zaledwie kilku godzin może zachorować a straszliwe męki i ból prowadzą do śmierci
•Niewydolność żołądka- główną przyczną niewydolności krążenia jest słabo rozwinięte serce w stosunku do masy ciała bernardyna. To właśnie małe serce jest przyczyną krótkiego życia bernardynów

WELSH CORGI PEMBROKE

Welsh corgi pembroke to jedna z ras psów, należąca do grupy psów pasterskich i zaganiających, zaklasyfikowana do sekcji psów pasterskich (owczarskich). Psy te wykorzystywane są jako psy pasterskie i zaganiające. Coraz częściej są to psy towarzyszące. Rasa wyhodowana w Walii, wywodzi się od psów Wikingów.

Przyjaźnie nastawione wobec ludzi, kontaktowe. Są pojętne i zawsze czujne. Pies rodzinny, uwielbiający wspólne zabawy. Jest to rasa lubiąca długie i urozmaicone spacery. Cardigany chętnie biorą udział w zajęciach sportowych angażujących zarówno psa jak i właściciela, takich jak aportowanie i próby na torze przeszkód. W zasadzie jest to rasa nie sprawiająca problemów podczas wychowania. Są pojętne dzięki czemu odnoszą sukcesy w kilku dziedzinach psich sportów.
Przy wszystkich swoich zaletach, corgi mają jedną ogromną wadę - linieją. Właściwie w niewielkim stopniu obłażą przez cały rok, ale przy systematycznym szczotkowaniu nie jest to w rażący sposób uciążliwe. Natomiast dwa razy do roku, kiedy zmieniają włos, potrafią wyglądać tak, jakby właśnie pocięły je mole. W domu zaś są dosłownie "tony" kudłów. Można się tylko zastanawiać, skąd na niewielkim piesku tyle się tego wzięło i jak to jest możliwe, że nie jest on kompletnie łysy.

U rasy tej nie występują żadne specyficzne dla niej choroby, a problemy z kręgosłupem nie są częstsze, niż u innych psów. Pembroke potrzebuje sporo ruchu i rozsądnego karmienia, bo łatwo tyje.

JAMNIK

HISTORIA RASY

Pierwszą rasą jamnika był osobnik krótkowłosy. Jednak ich krótka sierść nie chroniła zwierząt przed zimnem w czasie polowań. Postanowiono więc skrzyżować jamnika krótkowłosego ze spanielem w wyniku czego powstała nowa odmiana jamnika - jamnik długowłosy. Pierwszy Klub Jamnika Długowłosego został utworzony w regionie Niemczech - Bawarii w 1888 r. Jamnik szorstkowłosy jest krzyżówką jamnika krótkowłosego, teriera szkockiego, dandie dinmont terriera i małego sznaucera. Pierwszego jamnika szorstkowłosego zaprezentowano na wystawie w Niemczech w 1883 r.- miał na imię Mordax. Na przełomie XIX i XX przestano polować na lisy i borsuki z użyciem jamnika. Skrzyżowano więc jamnika krótkowłosego z miniaturowym pinczerem - powstał jamnik o karłowatych rozmiarach - jamnik króliczy, którego zaczęto używać w polowaniach na króliki. Był bardzo mały, mógł wbiec za gryzoniem do króliczej norki.
Jednego z pierwszych jamników krótkowłosych "zaadoptował" w 1884 r. Albert Sachsen Coburg Goth - książę Anglii. Jamniorki były jego ulubionymi psami, więc zaczął je rozpowszechniać na angielskich wystawach. W 1887 r. jamniki wyeksportowano za ocean, do Kanady i Ameryki. W latach 60 i 70 jamnik był najmodniejszym psem. W latach 80 najpopularniejszym był jamnik szorstkowłosy - stanowił 3/4 populacji jamników i zajął miejsce jamnika długowłosego. W latach 60 "królował" jamnik krótkowłosy. W Stanach Zjednoczonych jamnik od 10 lat utrzymuje się w czołówce najpopularniejszych psów. W Brytanii zajmuje 11 miejsce, w Europie północnej, Austrii i Szwajcarii obejmuje wysokie miejsca. W Niemczech w kategorii psów myśliwskich zajmuje 2 miejsce.

Jamnik to pies bardzo żywy, odważny, czujny i inteligentny. Pomimo że jest silnie przywiązany do swojego opiekuna, nadal zachowuje wrodzoną niezależność. Od szczenięcia wymaga konsekwencji przy wychowaniu oraz dobrego kontaktu z opiekunem, bowiem w przeciwnym wypadku może się rozwinąć u psa złośliwy i nieprzyjemny charakter. W takim wypadku pies zaczyna dominować w życiu właściciela, staje się nieusłuchany i nie można już go w późniejszym czasie wychować.

Choroby:
•Niedowład- powoduje ją nacisk dysków kręgowych na rdzeń, na odcinku lędźwiowym lub szyjnym
•Otyłość
•Cukrzyca

Pogódźcie się z faktami, że to one narzucą styl życia i zasady jakimi będziecie się kierować. Uznaj ich wybitną inteligencję i nie naginaj tego psa do swoich oczekiwań. Wychowaj psa zanim on stanie się panem domu i sytuacji.